 |
| Heilagur Fidelis frá Sigmaringen, prestur og píslarvottur |
Í dag, 24. apríl, minnist kirkjan heilags Fidelis frá Sigmaringen, prests og píslarvotts. Nafn hans merkir „hinn trúfasti“, og fáir hafa borið það nafn með jafn skýrum hætti. Líf hans var leit að sannleika, þjónusta við hina fátæku og að lokum vitnisburður sem kostaði hann lífið.
Æviágrip
Heilagur Fidelis fæddist árið 1577 í Sigmaringen í Þýskalandi og hét upphaflega Mark Roy. Hann var afburðanemandi og lagði stund á heimspeki og lögfræði við háskólann í Freiburg, þar sem hann kenndi jafnframt um tíma. Að námi loknu starfaði hann sem lögmaður í Alsace. Hann varð fljótt þekktur fyrir heiðarleika sinn og réttsýni. Hann forðaðist brögð og persónuárásir sem oft tíðkuðust í réttarsölum og stóð með hinum veiku. Þannig hlaut hann viðurnefnið lögmaður hinna fátæku. Hann gaf jafnvel stundum föt sín til þeirra sem áttu ekkert.
En þessi reynsla leiddi hann líka að ákveðnum krossgötum. Hann sá að sannleikurinn var ekki aðeins eitthvað sem átti heima í lögum og rökum heldur eitthvað sem kallaði á gjöf lífsins. Hann yfirgaf því starf sitt og gekk í kapúsínaregluna. Í reglunni fékk hann nafnið Fidelis – hinn trúfasti, í ljósi orða Opinberunarbókarinnar: „Vertu trúr allt til dauða, og ég mun gefa þér lífsins kórónu.“ (2,10) Hann lifði einföldu og ströngu lífi, helgaði sig bæn, predikun og þjónustu við sjúka og fátæka. Hann var ekki aðeins kennari í orðum heldur einnig í verki — maður sem lifði það sem hann boðaði.
Trúarátök og píslarvætti
Á tímum hans voru djúp trúarleg átök í Evrópu. Fidelis var sendur til Graubünden í Sviss til að boða trú meðal fólks sem hafði tekið upp kalvínsku. Boðun hans bar ávöxt, en vakti jafnframt mótstöðu. Hann vissi að verkefnið var hættulegt. Samt hélt hann áfram, ekki af þrjósku heldur af sannfæringu.
Þann 24. apríl 1622 predikaði Fidelis í Grüsch og síðar í Seewis. Þegar hann var á leið til baka var hann stöðvaður af vopnuðum mönnum sem kröfðust þess að hann afneitaði trú sinni. Hann neitaði. Þá var ráðist á hann. Í frásögnum segir að hann hafi kallað til Guðs og beðið fyrirgefningar fyrir árásarmönnum sínum á meðan hann var drepinn. Hann lést 45 ára gamall. Kirkjan staðfesti vitnisburð hans þegar Benedikt XIV páfi tók hann í tölu heilagra árið 1746.
Tilvitnun úr tíðabænabókinni
Benedikt páfi XIV. lofaði Fídelis sem játara kaþólskrar trúar með þessum orðum: „Hann uppfyllti kærleikann með því að færa náungum sínum og aðkomumönnum huggun og hjálp. Hann umfaðmaði alla sem bjuggu við neyð með elsku föðurins. Hann studdi stóran hóp fátæks fólks með ölmusugjöfum sem hann hafði safnað saman úr öllum heimshornum.
Með auði sem hann safnaði saman frá hinum voldugu og furstum hjálpaði hann ekkjum og munaðarlausum í einmanaleika þeirra. Hann hjálpaði ávallt föngum í andlegri og líkamlegri neyð þeirra. Hann var stöðugur í ákafa sínum að hugga hina sjúku og undirbúa þá undir síðustu baráttu þeirra. Hann sýndi óbrigðult fordæmi um þetta dyggðuga líferni þegar austuríski herinn, sem var staðsettur í Rhaetia, nánast gjöreyddist sökum farsóttar. Í meðaumkun sinni færði hann hinum veiku og deyjandi mat.“
Lærdómur
Saga heilags Fidelis minnir okkur á að trúfesti er ekki aðeins í orði heldur í verki. Hún birtist í því hvernig við þjónum öðrum, hvernig við stöndum með sannleikanum og hvernig við bregðumst við mótlæti.
Hann var bæði maður kærleikans og sannleikans — og hvorugt stendur eitt og sér. Trú sem lifir í kærleika verður að vitnisburði sem enginn getur þaggað niður.
Bæn
Guð, þú kallaðir heilagan Fidelis til að lifa í trúfesti og kærleika
og gafst honum styrk til að vera trúr allt til enda.
Gef okkur lifandi trú sem starfar í kærleika,
hugrekki til að standa með sannleikanum
og hjarta sem þjónar þeim sem þurfa á okkur að halda.
Fyrir Krist, Drottin vorn.
Amen.