Heilög Skolastika mey - minning 10. febrúar

Heilög Skolastika og heilagur Benedikt - Plus amavit - plus potuit: Sá sem elskar meira getur meira

Heilög Skolastika (um 480–547) var systir hins fræga Benedikts frá Núrsiu, stofnanda vestrænnar munkareglu. Hún er talin hafa verið ein fyrsta nunna Benediktsreglunnar og er dýrlingur sem hefur verið heiðruð í kaþólsku kirkjunni í aldanna rás. Heimildir um líf hennar og helgi hafa verið varðveittar í ritum Páls djákna og Gregoríusar mikla páfa, sem segir frá einstöku sambandi milli Skolastiku og Benedikts.

Skolastika ákvað snemma á ævinni að helga líf sitt Guði. Hún stofnaði klaustur í nágrenni Monte Cassino, þar sem Benedikt hafði reist hina frægu munkaklausturbyggingu sína. Þar lifði hún samkvæmt reglum Benedikts, í bæn og einfaldleika, og tileinkaði sér andlega dýpt sem gerði hana að fyrirmynd trúaðra kvenna á miðöldum og síðar.

Sköpunin sem íkon - Heilagur Jóhannes af Krossinum og fótspor Guðs

Heilagur Jóhannes af Krossinum

Í lestrarröð Karmelreglunnar fyrir árið 2026 er athygli okkar beint að sköpuninni í ljósi rita heilags Jóhannesar af Krossinum. Í öðrum textanum, Sköpunin sem íkon, stígum við inn í djúpa og ljóðræna guðfræði þar sem náttúran er ekki aðeins verk Guðs heldur spor hans — og jafnvel innsigli.

Í Andlegu söngljóðunum talar Jóhannes af Krossinum um hvernig Guð hafi „gengið skjótt hjá“ sköpuninni og skilið eftir sig „þúsund náðargjafir“. Skepnurnar eru eins og fótspor: í þeim má rekja ummerki máttar hans, visku og fegurðar. Þær eru ekki Guð sjálfur, en bera vitni um hann.

Heilög Agata – mey og píslarvottur - minning 5. febrúar

Heilög Agata frammi fyrir dómaranum. Eftirmynd glerlistaverks frá 16. öld úr Notre Dame kirkjunni í París

Heilög Agata var uppi á þriðju öld og tengist borginni Cataníu á Sikiley, þar sem dýrkun hennar er meðal hinna elstu í kristninni. Í ofsóknum keisarans Deciusar var hún handtekin af landstjóranum Quintianusi, sem bæði ofsótti kristna menn og girntist hana sjálfur. Hún hafnaði honum og hafnaði því að afneita Kristi. Fyrir dómi lét hún falla orð sem hafa lifað í kirkjunni síðan: „Mesti göfugleiki og frelsi er að vera þjónn Krists.“ Hún var pyntuð, limlest og svipt öllu sem heimurinn taldi vera styrk, en í fangelsinu birtist henni Pétur postuli og læknaði sár hennar. Að lokum var hún lögð á glóðir og lést 5. febrúar árið 251 með bæn á vörum. Ári síðar stöðvaðist hraun úr eldfjallinu Etnu þegar slæða hennar var borin fram gegn hrauninu — og sagan um hana varð samofin lífi borgarinnar.