 |
| Þegar sköpunin vaknar í Guði |
Það er stund í lífi trúarinnar þegar allt virðist verða einfaldara — og um leið dýpra. Heilagur Jóhannes af Krossinum lýsir slíkri stund með óvenjulegri fegurð. Hann talar ekki lengur um leit, ekki um þrá eða fjarlægð, heldur um eitthvað sem gerist í kyrrðinni: Guð vaknar í hjartanu. Ekki með hávaða eða kraftaverki, heldur með mildum andardrætti, eins og lífið sjálft sem færist aftur inn í sálina.
Þetta er ekki sú trú sem byggir á tilfinningum eða hugsunum. Þetta er nærvera. Sálin verður staður þar sem Guð býr, í leynd en samt raunverulega. Það er eins og allt sem áður var leit breytist í móttöku. Maður finnur ekki lengur aðeins fyrir Guði — heldur lifir hann innra með manni. En þessi reynsla er ekki lokuð inni í sálinni.
Frans páfi bendir á að sami veruleiki snertir alla sköpunina. Heimurinn er ekki aðeins vettvangur mannlegrar athafnar eða vandamál sem þarf að leysa. Hann er ráðgáta, gjöf, og í dýpstu merkingu staður þar sem Guð birtist. Sköpunin ber í sér innsigli hans, og þegar við lærum að líta á hana með þessum augum, verður hún ekki lengur hlutlaus, heldur lifandi. Þá breytist sýn okkar á allt sem er.
Fjöll, ár, tré og himinn eru ekki aðeins það sem þau sýnast vera. Þau verða eins og bergmál af nærveru sem er stærri en við sjálf. Ekki vegna þess að þau séu Guð, heldur vegna þess að þau bera í sér spor hans. Heimurinn sjálfur verður að tungumáli sem talar — ef við nemum að hlusta. En hvar mætast þessar tvær sýnir — þessi innri reynsla og þessi kosmíska vídd?
Svarið liggur í hjarta kristinnar trúar: í evkaristíunni - altarissakramentinu. Þar gerist eitthvað sem snertir bæði sálina og sköpunina. Brauð og vín — einföld efni úr heiminum — verða burðarefni nærveru Guðs. Ekki sem tákn um náð, heldur sem raunveruleiki. Guð tekur það sem er hluti af sköpuninni og gefur sig í því.
Þannig verður það sem Jóhannes af Krossinum lýsir innra með sálinni sýnilegt á altarinu. Það sem vaknar í hjartanu er lagt í hendur okkar. Það sem er falið verður opinberað. Í þessu ljósi fær setning Frans páfa nýja dýpt: í evkaristíunni nær allt hið skapaða hæstu upphefð sinni. Þar snýr heimurinn aftur til skapara síns, ekki sem eitthvað sem er eytt eða yfirgefið, heldur sem eitthvað sem er upphafið og umbreytt.
Evkaristían er því ekki aðeins athöfn kirkjunnar. Hún er lofgjörð allrar sköpunar. Þegar við tökum á móti henni, tökum við ekki aðeins á móti Kristi fyrir okkur sjálf, heldur sem hluta af heimi sem er kallaður til að lifa í Guði. Þá verður trúin ekki lengur aðskilin frá lífinu, og bænin ekki aðskilin frá sköpuninni.
Allt verður eitt. Og kannski er það einmitt þar sem við byrjum að skilja, jafnvel þótt aðeins örlítið, hvað það merkir að Guð sé ekki aðeins yfir heiminum — heldur í honum, og í okkur.