 |
| Heilagur Andrés Corsini biskup og karmelíti |
Í ólgusjó 14. aldar, þegar farsóttir, deilur og valdabrölt settu mark sitt á líf fólks á Ítalíu, kom fram biskup sem lifði ekki lífi aðalsmanns heldur munklífi. Hann gekk ekki fram með valdi, heldur með orði, samvisku og kærleika. Heilagur Andrés Corsini varð lifandi vitnisburður um að sönn forysta kirkjunnar felst í þjónustu, einfaldleika og sáttamiðlun.
Æviágrip
Andrés Corsini fæddist í Flórens við upphaf 14. aldar inn í eina valdamestu aðalsætt borgarinnar. Foreldrar hans, Nicola og Gemma Corsini, ólu upp tólf börn í ríkidæmi og pólitísku áhrifavaldi Flórenslýðveldisins. Ungur að árum sneri Andrés baki við þeirri veröld og gekk í Karmelregluna í heimaborg sinni.
Fyrsta heimild um hann er frá árinu 1338, þegar hann er nefndur meðal bræðra í klaustrinu við Carmine-kirkjuna sunnan við Arnofljót. Þar ríkti á þeim tíma lifandi andlegt líf og reglufesta. Andrés lauk námi, varð kennari (lector) og kenndi yngri bræðrum. Hann var um skamma hríð sendur til Pisa árið 1344, en sneri aftur til Flórens og hélt áfram kennslu.
Hæfileikar hans og mannkostir fóru þó ekki fram hjá neinum. Á héraðsþingi Karmelreglunnar í Pistoia árið 1347 var hann kjörinn ráðgjafi, og á allsherjarþingi reglunnar í Metz árið 1348 var hann skipaður héraðsstjóri karmelíta á Toskanasvæðinu. Einmitt þá reið Svarti dauði yfir Evrópu. Yfir hundrað karmelítar létust af völdum plágunnar. Andrés hvatti bræður sína til staðfestu og hugrekkis og lagði sig fram um að endurreisa bæði ytri og innri vefi samfélagsins.
Árið 1349 skipaði Klemens VI. páfi hann biskup í Fiesole, litlum bæ í hæðum skammt frá Flórens. Þar hafði enginn biskup búið um aldir; dómkirkjan og biskupsetrið voru í niðurníðslu. Andrés flutti þangað sjálfur, bjó meðal fólksins, endurreisti kirkjur, bætti líf og siðferði prestanna og sinnti fátækum og sjúkum af sérstakri alúð. Hann hélt áfram að ganga í karmelítakufli sínum, leysti upp glæsilega hirð biskupsins og lifði með fáeinum bræðrum í trúarsamfélagi.
Hann var orðlagður prédikari og naut almennrar virðingar. Í samfélagi sem sundrað var af fjölskyldudeilum og borgarátökum var hann sífellt kallaður til sem sáttasemjari. Hann miðlaði friði ekki aðeins í Fiesole og Flórens, heldur einnig í Prato og Pistoia. Hann var sannkallaður friðarpostuli borganna.
Andrés lést í janúar árið 1374, líklega um sextugt. Minning hans lifði sterkt bæði meðal karmelíta og í borgum Toskönu. Hann var tekinn í tölu heilagra árið 1629 af Úrbanusi VIII. páfa, og síðar lét Klemens XII., sem sjálfur var af Corsini-ætt, reisa honum veglega kapellu í Laterankirkjunni í Róm.
Lærdómur
Löngu áður en kirkjuþingið í Trent setti skýr viðmið um hlutverk biskupa, hafði Andrés Corsini þegar markað leið sannrar hirðisþjónustu. Hann sýndi að vald kirkjunnar er ekki stjórnmálalegt afl heldur siðferðilegt og andlegt vitni. Friður, réttlæti og samkennd voru ekki aukaatriði í þjónustu hans, heldur sjálfur kjarni köllunar hans.
Í heimi þar sem átök og sundrung eru sífellt áberandi, minnir heilagur Andrés okkur á að friðarsköpun er eitt helsta einkenni barna Guðs.
Bæn
Guð, faðir okkar,
þú opinberar að þeir sem vinna að friði
verða kallaðir börn þín.
Fyrir heilagleika heilags Andrésar Corsini,
sem skaraði fram úr sem friðflytjandi,
hjálpa okkur að vinna óþreytandi
að því réttlæti sem færir sannan og varanlegan frið.
Fyrir Drottin vorn Jesú Krist, son þinn,
sem lifir og ríkir með þér og heilögum Anda,
einn Guð um aldir alda. Amen.