 |
| Frá Betlehemsjötunni - barn, móðir, faðir og hirðar |
Á fyrsta degi nýs árs leiðir kirkjan okkur aftur að jötunni í Betlehem. Þar er ekkert hávært kraftaverk, enginn sýnilegur sigur, aðeins barn, móðir og faðir – og nokkrir hirðar. Samt er hér að finna eitt dýpsta leyndarmál kristinnar trúar: Guð hefur gengið inn í tímann, tekið sér líkama og nafn. Hátíð heilagrar Maríu, Guðsmóður, er því ekki aðeins maríuhátíð heldur djúp játning kirkjunnar um Krist sjálfan. Köllun Maríu, segir okkur hver Jesús er.
Saga hátíðarinnar – frá mótvægi við hjátrú til trúarjátningar
Í fornöld var nýársdagur oft tengdur lauslæti, spádómum og hjátrú. Kirkjan svaraði ekki með fordæmingu heldur umbreytingu: hún bauð hinum trúuðu að hefja árið með föstu, yfirbót og bænum, í „nýjum anda“.
Árið 431 varð síðan afgerandi vendipunktur þegar Kirkjuþingið í Efesus staðfesti að María væri réttilega nefnd Theotokos – Guðsmóðir. Það var ekki fyrst og fremst til að upphefja Maríu, heldur til að verja sannleikann um Krist: sá sem fæddist af henni er ekki aðeins mikill spámaður eða útvalinn maður, heldur Guð sjálfur sem hefur tekið sér mannlega náttúru.